Του Δημήτρη Καστώρη- Infonews24
Τους αγώνες και τη μνήμη των νεκρών της Επανάστασης της 25ης Μαρτίου τίμησαν οι λιγοστοί πλέον κάτοικοι του Αηδονοχωρίου Σερρών.
Το πρωί τελέστηκε Θεία Λειτουργία στον ιστορικό, αλλά εγκαταλελειμμένο, ιερό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Έναν ναό που κουβαλά τη δική του βαριά ιστορία, αλλά και τα εμφανή σημάδια της εγκατάλειψης με το σκαλισμένο τέμπλο του, έργο του 1773, παραμένει ασυντήρητο, ενώ το καμπαναριό στερείται εδώ και χρόνια τον τελευταίο του όροφο, με τις καμπάνες να είναι τοποθετημένες σε μια πρόχειρη σιδηροκατασκευή. Μια εικόνα που, όσο κι αν δεν θα έπρεπε, τείνει πια να θεωρείται σχεδόν φυσιολογική, τείνει να γίνει «κανονικότητα» παρόλο που δεν αποτελεί πραγματικότητα.
Στη συνέχεια ακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στο μνημείο των Ηρώων, στην αυλή της κοινότητας. Και φέτος, όπως και άλλες χρονιές, δεν ακούστηκε κανένα ποίημα από μικρό παιδί. Δεν έγινε ούτε μια μικρή παρέλαση, καθώς στο χωριό δεν υπάρχουν πλέον μαθητές σχολείου ή σε όποιο μικρό χωρίο υπάρχουν, όσοι υπάρχουν φοιτούν και παρελαύνουν σε άλλα χωριά, όπου λειτουργούν ακόμη σχολικές μονάδες.
Κι όμως, δύσκολα μπορεί κανείς να μην αναρωτηθεί αν θα ήταν τόσο αδιανόητο, σε χωριά που δεν έχουν πλέον σχολείο αλλά εξακολουθούν να έχουν παιδιά, να δίνεται η δυνατότητα ή ακόμη και να ενθαρρύνεται η συμμετοχή τους στις τοπικές επετειακές εκδηλώσεις; Θα «έπεφτε η ζάχαρη στο νερό», όπως λένε και στο Αηδονοχώρι, αν σε τέτοιες ημέρες οι μικροί μαθητές μοιράζονταν ανάμεσα στις σχολικές υποχρεώσεις και στην ανάγκη να κρατηθεί ζωντανός ο εορτασμός στους τόπους καταγωγής τους;
Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου από τον πρόεδρο του χωριού, Βαγγέλη Παπαγιάννη, με δική του συμβολή να διοργανωθεί η φετινή εκδήλωση, σύντομη ιστορική αναφορά από τον καθηγητή Γιάννη Παπασυμεών οι λιγοστοί κάτοικοι έψαλλαν τον Εθνικό ύμνο και μια μικρή δεξίωση για την ημέρα.
Η εικόνα, πάντως, ήταν πικρή.
Πικρή εικόνα η σημαία στεκόταν μόνη της εκεί όπου άλλοτε ο τόπος γέμιζε παιδιά, που περίμεναν να απαγγείλουν το ποίημά τους και να τιμήσουν την εθνική επέτειο.
Πικρή εικόνα και ο μέσος όρος ηλικίας των συγκεντρωμένων χωριανών, που ξεπερνούσε τα 65 έτη.
Πικρή εικόνα και οι άδειοι δρόμοι.
Κοινός παρονομαστής όλων αυτών, η πλήρης εγκατάλειψη της υπαίθρου.
Ακόμη πιο πικρό, όμως, είναι το γεγονός ότι δεν φαίνεται να υπάρχει ουσιαστική σκέψη, ούτε από υψηλόβαθμους αιρετούς ούτε από πολιτιστικούς φορείς της περιοχής, ώστε έστω σε ημέρες όπως αυτή – όπου η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη – να δοθεί λίγη ζωή στα χωριά μας.
Πεδίο δόξης λαμπρό, λοιπόν, για όσους θέλουν πραγματικά να σκεφτούν πώς μια τέτοια μέρα θα μπορούσε να γίνει ξανά γιορτή για την ελληνική ύπαιθρο.
Μέχρι τότε, θα συνεχίζουμε να διαπιστώνουμε ότι ως έθνος μικραίνουμε. Και πως αυτό που μεγαλώνει είναι, από τη μία, ο συλλογικός μας εγωισμός και από την άλλη, μια ανισόρροπη «ανάπτυξη», που στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικώς στον δευτερογενή και κυρίως στον τριτογενή τομέα. Την ίδια ώρα, η ελληνική περιφέρεια αποδυναμώνεται ηλικιακά και διοικητικά, απογυμνώνεται από τράπεζες, ταχυδρομεία και άλλες βασικές υπηρεσίες, απαραίτητες ιδίως για τον γηρασμένο πληθυσμό της.
Και υπό αυτές τις συνθήκες, ας αναφωνήσουμε όλοι μαζί: ζήτω το έθνος.
Χρόνια πολλά.
