Δύο πατέρες, δύο κόσμοι: Το μήνυμα της Σερραίας σχολικής τροχονόμου Ζωής Ασλανίδου

Με ανάρτησή της, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η Σερραία σχολική τροχονόμος Ζωή Ασλανίδου αναφέρεται σε δύο αντίθετα περιστατικά που βίωσε το πρωί της Τετάρτης. 

Όπως περιγράφει, ενώ βρισκόταν στη διάβαση για να βοηθήσει τις μαθήτριες και τους μαθητές να περάσουν με ασφάλεια, ένας πατέρας στάθμευσε το όχημά του παράνομα, καταλαμβάνοντας τόσο τη διάβαση όσο και το πεζοδρόμιο. Όταν εκείνη του έκανε παρατήρηση, η αντίδρασή του ήταν επιθετική, φτάνοντας στο σημείο να την απειλήσει λέγοντάς την: «φύγε από εκεί, θα σε πατήσω».

Λίγα λεπτά αργότερα, στον ίδιο χώρο, εκτυλίχθηκε ένα εντελώς διαφορετικό περιστατικό. Ένας δεύτερος γονέας, με ευγένεια της είπε «καλημέρα» και βλέποντας ότι στεκόταν στη βροχή χωρίς ομπρέλα, της προσέφερε τη δική του, προτρέποντάς την να την κρατήσει μέχρι να ολοκληρώσει τη δουλειά της.

Η κ. Ασλανίδου, συγκινημένη από την πράξη αυτή, τονίζει πως τα δύο περιστατικά αποτέλεσαν για εκείνη ένα μάθημα ζωής. Μέσα από την ανάρτησή της υπογραμμίζει ότι η πραγματική παιδεία δεν σχετίζεται με τίτλους σπουδών ή κοινωνική θέση, αλλά αποτυπώνεται στην καθημερινή συμπεριφορά, στον σεβασμό προς τους άλλους και στην ενσυναίσθηση.

Πιο συγκεκριμένα η κ. Ασλανίδου σημείωσε:
«Δύο άνθρωποι. Δύο στάσεις ζωής.
Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς κάτι πολύ ουσιαστικό: η πραγματική παιδεία δεν φαίνεται από τα πτυχία, τη θέση ή το επάγγελμα. Δεν μετριέται σε τίτλους. Φαίνεται στον τρόπο που μιλάς, στον τρόπο που σέβεσαι, στον τρόπο που στέκεσαι απέναντι στον άλλον.
Μπορεί κάποιος να μην έχει σπουδάσει και να ξεχειλίζει από ανθρωπιά. Και μπορεί κάποιος να έχει σπουδάσει πολύ, να έχει φτάσει ψηλά, αλλά να ξεχωρίζει όχι για τους τίτλους του αλλά για την απλότητα, την καλοσύνη και τον σεβασμό που δείχνει καθημερινά.
Γιατί τελικά, η πιο ουσιαστική παιδεία είναι η συμπεριφορά.
Τα παιδιά δεν ακούν μόνο τι λέμε βλέπουν τι κάνουμε. Μαθαίνουν από τον τρόπο που οδηγούμε, που μιλάμε, που φερόμαστε. Και μιμούνται.
Λίγες σταγόνες καλοσύνης και αγάπης αρκούν για να αλλάξουν τη μέρα κάποιου. Και ίσως, σιγά-σιγά, να αλλάξουν και τον κόσμο γύρω μας.
Ας είμαστε το παράδειγμα που θέλουμε να βλέπουν τα παιδιά μας.
Σεβασμός σε όλους…»
Κοινοποίηση