του πατέρα Παύλου Παπαδόπουλου-Εφημέριου του Ιερού Ναού Αγίας Παρασκευής
Αδελφοί μου ευλογημένοι,
Ξημέρωσε Μεγάλη Δευτέρα. Η γη σαν να σωπαίνει, τα πουλιά κελαηδούν πιο χαμηλόφωνα, και ο ουρανός στέκει σκεπτικός. Ο Χριστός βαδίζει πια τον δρόμο του Πάθους. Και μαζί Του, σιωπηλά, Τον ακολουθεί η Εκκλησία. Ο καθένας από μας.
Σήμερα, μπροστά στα μάτια μας στέκεται μια συκιά. Πράσινη, γεμάτη φύλλα, υπόσχεται ζωή. Μα ο Χριστός πλησιάζει… την αγγίζει… και δεν βρίσκει καρπό. Και τότε, το στόμα Του, που ευλογεί, θεραπεύει και ανασταίνει… προφέρει κατάρα. Γιατί;
Για να μας ταρακουνήσει. Για να μας πει, όχι με θυμό, αλλά με θεϊκό πόνο: «Δεν αρκεί να φαίνεστε ζωντανοί. Να είστε». «Δεν αρκεί να μιλάτε για αγάπη. Να αγαπάτε». «Δεν αρκεί να φοράτε το ένδυμα της ευσέβειας. Να το ζείτε». Αδελφοί μου, πόσες φορές η ψυχή μας δεν είναι σαν εκείνη τη συκιά… Καλοφτιαγμένη απ’ έξω, αλλά άκαρπη μέσα. Λόγια πολλά, πράξεις λίγες. Σχήμα πίστης, αλλά δίχως βάθος.
Ο Χριστός σήμερα στέκεται μπροστά στη συκιά της καρδιάς μας και περιμένει. Μας κοιτάζει με βλέμμα που δεν κρίνει αλλά ποθεί. Ποθεί να βρει λίγο καρπό. Λίγη αγάπη. Λίγη μετάνοια. Λίγη αλήθεια. Και δίπλα σε τούτη την εικόνα, στέκει ο Ιωσήφ ο Πάγκαλος. Καθαρός σαν καθρέφτης, δίκαιος μέσα στη λάσπη της αδικίας. Προδομένος από τα αδέρφια του, μα όχι γεμάτος μίσος. Ρίχτηκε στον λάκκο, μα ο ουρανός δεν τον εγκατέλειψε. Σαν προτύπωση του Χριστού…που κι Εκείνος προδόθηκε, κατηγορήθηκε, σταυρώθηκε… για να βασιλεύσει όχι σε θρόνους επίγειους, αλλά στις καρδιές μας.
Η Μεγάλη Δευτέρα δεν είναι μόνο αρχή της Εβδομάδας των Παθών. Είναι και αρχή μιας άλλης πορείας. Της δικής μας πορείας προς τη μετάνοια. Είναι φωνή ουράνια που ψιθυρίζει: «Ξύπνα, ψυχή. Πλησίασε ο Νυμφίος.
Μην Τον προσπεράσεις». «Κάνε την καρδιά σου ναό. Γίνε καρποφόρα συκιά. Γίνε Ιωσήφ μέσα στον κόσμο». Ας γονατίσουμε, λοιπόν, όχι μόνο με το σώμα… αλλά με το είναι μας.
Ας δώσουμε στον Χριστό έναν μόνο καρπό. Ένα δάκρυ αληθινό. Ένα “συγχώρεσέ με” απ’ την καρδιά. Κι Εκείνος, ο Πονεμένος Νυμφίος, θα το πάρει σαν πολύτιμο μύρο. Θα το ευλογήσει.
Και στο τέλος, θα το αναστήσει.
Αμήν.
