Το βλέμμα και το ενδιαφέρον στραμμένα στα νοσηλευτικά ιδρύματα είναι τους τελευταίους μήνες, καθώς η πανδημία του κορονοϊού, ανέδειξε τις αδυναμίες, αλλά και τις ανάγκες του συστήματος.
Ταυτόχρονα, δόθηκε η δυνατότητα να αναγνωρισθεί επί της ουσίας, το σημαντικότατο έργο που επιτελείται και το έργο γιατρών, νοσηλευτών και προσωπικού.
Ένας κλάδος που φαίνεται πως είναι συνδικαλιστικά, σχεδόν «απροστάτευτος» και που αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα, είναι αυτός των καθαριστριών των νοσοκομείων.
Είναι εργαζόμενοι που εκτίθενται καθημερινά σε υγειονομικούς κινδύνους και η υπόθεση του κορονοϊού, ανέδειξε ακόμη περισσότερο τα προβλήματα που υπάρχουν.
Οι ιστορίες που μας μεταφέρονται από εργαζόμενες-ους στο συγκεκριμένο κλάδο, είναι πολλές και αγγίζουν πολλές φορές τα όρια του… τρομακτικού.
Η λύση των ιδιωτικών συνεργείων καθαρισμού, δεν απέδωσε, καθώς δεν ήταν λίγες οι καταγγελίες τόσο για τις συνθήκες εργασίας, όσο και για την έλλειψη σταθερότητας στις πληρωμές.
Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις απλήρωτων εργαζομένων για 5 ακόμη και 6 μήνες και φυσικά ούτε λόγος για καταγγελία στους επόπτες εργασίας, αφού η απειλή της απόλυσης, «κρέμεται» μονίμως πάνω από το… κεφάλι τους.
Το σημερινό καθεστώς των συμβάσεών τους, δεν είναι και το… ιδανικότερο και οι καθαρίστριες ζητούν τη μονιμοποίησή τους. Αίτημα που φαίνεται να είναι δίκαιο και λογικό.
