Το έθιμο της στάβας χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα με το έθιμο, με το άναμμα της στάβας «καθάριζαν» έτσι ώστε ο λαός να υποδεχτεί τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή και στη συνέχεια το Άγιο Πάσχα και την Ανάσταση του Κυρίου.
Παλαιότερα, στο χωριό, οι κάτοικοι άναβαν τρεις Κυριακές των Αποκριών μικρές σταβούδες (φωτιές) έξω από την είσοδο των σπιτιών τους και τα παιδιά πηδούσαν από πάνω και φώναζαν <<Να καούν Ψύλ κι Κουργοί>>.
Την Κυριακή της Τυρινής άναβαν μεγάλες στάβες σε κάθε γειτονιά. Συγκεκριμένα, στις γειτονιές Αγριάνστα, Ντουρλιτσα, Ταριφα, Παοκ Αλουνουδ και Πλατείας.
Οι νέοι μάζευαν κλαδιά βάτα αρκετές μέρες νωρίτερα και τις φύλαγαν σε αχυρώνες ή αποθήκες μέρα και νύχτα, γιατί υπήρχε μεγάλος συναγωνισμός για το ποιος θα στήσει τη μεγαλύτερη στάβα, σε όγκο και ύψος και υπήρχε κίνδυνος να τις κλέψουν οι νέοι από άλλες γειτονιές. Το βράδυ, όλο το χωριό φεγγολογούσε από της φωτιές.
Νέοι και νέες της κάθε γειτονιάς, χόρευαν γύρω από τις φωτιές, οι γυναίκες κερνούσαν λουκούμια, πίτες και τσίπουρα και οι άνδρες καμάρωναν. Παιδιά, νέες και νέοι χόρευαν γύρο από την φωτιά και εκεί πολλές φορές γεννιόταν ένα φλερτ από τα παλικάρια στα ντροπαλά κοριτσια..Έτσι γλεντούσε όλο το χωριό.
Τα τελευταία χρόνια, οι σύλλογοι του χωριού μας αναβιώνουν το Έθιμο της Στάβας, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεώτεροι.
Να σημειώσουμε, πως οι γυναίκες πήγαιναν στην εκκλησία και στη συνέχεια με ένα πορτοκάλι πήγαιναν στις πεθερές τους και σε όποιον άλλο ήθελαν και ζητούσαν συγχώρεση, γιατί ξεκινούσε η Σαρακοστή κι έπρεπε να είναι καθαρές οι ψυχές τους.
