Του Δημήτρη Καστώρη- Infonews24
Εβδομήντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την ημέρα που το Αηδονοχώρι Σερρών απέκτησε το νέο – για τότε – δίκτυο ύδρευσής του. Ήταν Σεπτέμβριος του 1950, όταν οι κάτοικοι του χωριού, μετά από αρκετό καιρό προσωπικών και ταυτοχρόνως συλλογικών προσπαθειών, είδαν να εγκαινιάζεται το μεγάλο υδροαρδευτικό έργο που άλλαξε τη ζωή και την ιστορία του τόπου.
Όπως κατέγραψε η εφημερίδα «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ», στο φύλλο της 1ης Οκτωβρίου 1950 (σελίδα 7, στήλη Επαρχιακαί Ειδήσεις – Από τας Σέρρας):
«Χοροστατούντος του σεβ. μητροπολίτου Σερρών και Νιγρίτης κ. Κωνσταντίνου και παρουσία του νομάρχου Σερρών κ. Μανουσοπούλου, των βουλευτών κ.κ. Κηπουρού και Ψάρη, των προέδρων των όμορων κοινοτήτων, του δημάρχου Νιγρίτης και όλου του λαού της κοινότητος και των πέριξ, εγένετο τα εγκαίνια του μεγάλου υδροαρδευτικού έργου της κοινότητος Αηδονοχωρίου.
Το έργον τούτο, εκ των σοβαρωτέρων του νομού Σερρών, επραγματοποιήθη δια προσωπικής εργασίας των προοδευτικών κατοίκων του Αηδονοχωρίου, διέθεσαν δε δια την αποπεράτωσίν του 6.809 ημερομίσθια.
Το μεταφερθέν εν αφθονία ύδωρ και διοχετευθέν καθ’ όλην την έκτασιν του χωρίου μετεφέρθη εκ της ορεινής θέσεως “Κορεάσμος”, απεχούσης εξ Αηδονοχωρίου 6.500 μέτρα».
Ήταν ένα έργο λαϊκής πρωτοβουλίας και πίστης. Οι ίδιοι οι κάτοικοι συγκέντρωσαν πόρους και εργάστηκαν εθελοντικώς, καλύπτοντας με ιδία μέσα τα έξοδα και τη φυσική εργασία.
Οι σωλήνες του νέου δικτύου δεν ήταν ελληνικής κατασκευής, αγοράστηκαν με ειδική παραγγελία από την Αυστρία, από το ιστορικό εργοστάσιο Eternit-Werke στο Vöcklabruck της Άνω Αυστρίας – το πρώτο εργοστάσιο αμιαντοτσιμέντου στον κόσμο. Έτσι, το νερό του Αηδονοχωρίου κύλησε μέσα από ευρωπαϊκή τεχνολογία, αλλά με τον ιδρώτα των ίδιων των κατοίκων, ενώ στη συνέχεια αντικαταστάθηκε από πιο σύγχρονους σωλήνες, βάσει των κανόνων ασφάλειας για την υγεία.
Μέχρι τότε, η ύδρευση του χωριού γινόταν με παλιούς πήλινους και κεραμικούς σωλήνες. Το περίφημο γεφύρι της Ντίστας (ή Δρίστας) δεν συνέδεε μόνο δρόμους και μονοπάτια, αλλά χρησίμευε και για τη μεταφορά του νερού.
Το έργο του 1950 υδροδότησε αρχικώς τις τέσσερις παλιές πετρόχτιστες βρύσες του χωριού, που χρονολογούνται από τον 18ο αιώνα και αποτελούν σήμερα – πλέον – δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής. Στη συνέχεια, το δίκτυο επεκτάθηκε ώστε να μεταφέρει νερό σε κάθε σπίτι του χωριού.
Οι βρύσες αυτές είναι γνωστές με τα ονόματα Ντγιένι’, Μπιγλίκι’, Τ’ Παλιάγκα και Χούχλιους. Καθώς είναι πετρόχτιστες, σε μία συγκεκριμένη πέτρα –στην πρόσοψή τους– χαρασσόταν από τη μία πλευρά ο σταυρός και από την άλλη η ημισέληνος. Έτσι, θεωρητικώς, η μία πλευρά εξυπηρετούσε τους χριστιανούς και η άλλη τους μουσουλμάνους επισκέπτες του Αηδονοχωρίου, καθώς, επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, δεν υπήρχαν μουσουλμάνοι κάτοικοι στο χωριό.
Ανάλογης αρχιτεκτονικής βρύση υπήρχε και στη Νιγρίτα – δυστυχώς, δεν σώζεται πια. Οι βρύσες του Αηδονοχωρίου, όμως, στέκουν ακόμη και αποτελούν ζωντανή μαρτυρία εκείνης της εποχής.
Η ανάδειξή τους σήμερα είναι καθήκον μνήμης και σεβασμού προς εκείνη τη γενιά που, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Εμφύλιο, ένωσε τη φτώχεια της με την πίστη της και κατάφερε το ακατόρθωτο.
Πηγές: Απόσπασμα Εφημερίδας «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (1/10/1950) – Φωτογραφικό υλικό από την ομάδα «Αηδονοχώρι Σερρών» στο Facebook και το αρχείο του κ. Δημήτρη Αθανασέλη.
