Του Δημήτρη Καστώρη
Αποτολμώντας μία επαφή με το παρελθόν, η εικόνα του λεωφορείου της αστυνομίας να εμβολίζει τρακτέρ στις Σέρρες για να ανοίξει το δρόμο κατά τη διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων, θυμίζει εντόνως την εισβολή του άρματος μάχης το 1973 στο Πολυτεχνείο για να κατασταλεί η εξέγερση των φοιτητών κατά την περίοδο της Χούντας.
Τα ερωτήματα που εγείρονται από τον εμβολισμό τρακτέρ από λεωφορείο της Ελληνικής Αστυνομίας το οποίο κινήθηκε μάλιστα με επικίνδυνους «ελιγμούς» σε ένα δρόμο με πεζούς και αγροτικά μηχανήματα, κατά τη διάρκεια των αγροτικών κινητοποιήσεων στις Σέρρες είναι πολλά και σοβαρά…
Κινδύνεψαν ανθρώπινες ζωές αγροτών που ήταν στο δρόμο ή αστυνομικών που ήταν μέσα στο λεωφορείο;
Ο οδηγός ενήργησε αυτοβούλως;
Ποιος έδωσε την υπηρεσιακή εντολή;
Ποιος έδωσε την πολιτική εντολή;
Αυτό είναι το επιχειρησιακό σχέδιο της Ελληνικής Αστυνομίας για την αντιμετώπιση των κινητοποιήσεων των αγροτών;
Θα αναλάβει κάποιος την ευθύνη, υπηρεσιακή και πολιτική;
Θα δοθούν στη δημοσιότητα τα πορίσματά της ΕΔΕ που έχει διαταχθεί;
Αν τέτοιες εικόνες θεωρούνται «φυσιολογικές» στο πλαίσιο τήρησης της τάξης, τότε μιλάμε για μια βαθύτερη αντίληψη απέναντι στη Δημοκρατία, τη διαμαρτυρία, την αγωνία και τις διεκδικήσεις. Πόσο απέχει, τελικώς, η «αποτροπή» από τον εκφοβισμό; Και πόσο μακριά είναι η ανάγκη για τάξη από την κατάχρηση ισχύος;
Αποτολμώντας, επίσης, μία επαφή με το πρόσφατο παρελθόν, τον Μάρτιο του 2020, αγρότες και αστυνομικοί ήταν δίπλα – δίπλα στον Έβρο, όταν η χώρα δέχθηκε υβριδική προσπάθεια εισβολής από χιλιάδες παράνομους μετανάστες στα σύνορα. Τότε οι ίδιοι άνθρωποι με τα τρακτέρ παρουσιάζονταν ως «ασπίδα της πατρίδας», ως παράδειγμα πατριωτισμού και αυταπάρνησης. Σήμερα, επειδή διεκδικούν το δικαίωμα να ζήσουν από τη δουλειά τους, εμφανίζονται περίπου ως «ταραξίες» και «υποκινούμενοι», που απέναντί τους στέλνονται λεωφορεία να εμβολίζουν τα εργαλεία της δουλειάς τους.
