Της Ζωής Χειμωνίδου
Τους τελευταίους μήνες ξεκίνησα μια περιήγηση στον αχανή και καθόλου αγγελικά πλασμένο κόσμο, στην πλειοψηφία του, του youtube.
Ως μία γυναίκα κάποιας ηλικίας, το μόνο που παρακολουθούσα μέχρι πρότινος ήταν κάποια αστεία videos, κανένα τραγουδάκι, το «the voice» διάφορων χωρών, γιατί ήθελα να μάθω και τραγούδια και άλλων χωρών, αλλά και κομμάτια πραγματικά αριστουργήματα, ραδιοφωνικού θεάτρου, μιας όμορφης και αγνής εποχής.
Ναι, υπάρχει και αυτή η πλευρά του youtube, όπου μπορείς να ανακαλύψεις μικρά και μεγάλα «διαμάντια».
Ωστόσο, κάποια στιγμή αποφάσισα να κοιτάξω και «πέρα από τη μύτη μου» και να δω, να εξερευνήσω τι ακριβώς «παίζει», ποιες είναι οι τάσεις που επικρατούν στον κόσμο του youtube και κυρίως στον Ελληνικό.
Τρόμαξα και σας το λέω ειλικρινά.
Η προσπάθεια να αποκτηθεί φήμη, διασημότητα και χρήμα, μέσα από μία ανεξέλεγκτη διαδικτυακή πλατφόρμα (δεν ξέρω αν είναι ο σωστός όρος, γιατί είμαι και αδαής), οδηγεί σε εικόνες που το μόνο που μπορούν να σου προκαλέσουν είναι τρόμος.
Δεν θα σταθώ στα κανάλια που διατηρούν ενήλικες. Δικαίωμά τους, γούστο και καπέλο τους και μπορούν να κάνουν ό,τι γουστάρουν.
Θα σταθώ, όμως, στα κανάλια των ανήλικων παιδιών, σ’ αυτά τα λίγα που πρόλαβα να δω, γιατί είναι και εκατομμύρια τα κανάλια.
Ανήλικα παιδιά, πολύ μικρά παιδιά όμως, αντί να διασκεδάζουν με τις παρέες τους, να περνούν ξέγνοιαστα και ανέμελα, προσπαθούν να εμπορευματοποιηθούν, να γίνουν διάσημοι, να βγάλουν πολλά και εύκολα χρήματα, σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη που λέει ότι όσους περισσότερους subscribers έχεις και όσες περισσότερες προβολές, τόσο περισσότερα χρήματα θα αποκτήσεις, γιατί ως γνωστόν το youtube είναι ένα «ευαγές ίδρυμα», που μοιράζει αφειδώς χρήματα.
Βλέπεις τα πιτσιρίκια να εκλιπαρούν για ένα like, για ένα subscribe, για το τι είναι διατεθειμένα να κάνουν για να τα αποκτήσουν και το μόνο που σε πιάνει δεν είναι στεναχώρια, αλλά τρόμος.
Το χειρότερο είδος των καναλιών, όμως, είναι αυτό που οι ίδιοι οι γονείς δημιουργούν κανάλι στο youtube, με «πρωταγωνιστές» τα ανήλικα παιδιά τους, 5 ή 6 ή 7 χρονών και τα εκμεταλλεύονται οικονομικά.
Έχω συγκεκριμένο παράδειγμα στο μυαλό μου, πολύ πρόσφατο. Έβλεπα ένα Ελληνικό video με δύο γλυκύτατα κοριτσάκια, δεν θα ήταν πάνω από 6-7 χρονών, που τους έβαλαν οι γονείς τους να δείξουν πως ανοίγουν το κουτί (το περιβόητο unboxing) και πως μπορούν να παίξουν με μία κούκλα συγκεκριμένης εταιρείας, την οποία ο πατέρας των κοριτσιών ευχαρίστησε (αντιλαμβάνεστε τι σημαίνει αυτό σε… χρήμα).
Κι αυτό είναι μόνο ένα από τα άπειρα παραδείγματα.
Κι αναρωτιέμαι. Σε τι διαφέρουν αυτοί οι δήθεν υπεύθυνοι γονείς, που βγάζουν στην ιντερνετική «ζητιανιά» τα παιδιά τους, από τους άλλους που υποχρεώνουν τα παιδιά τους να ζητιανεύουν στα φανάρια, εκτός από τη φαινομενική «γκλαμουριά» της κάμερας;
Εντωμεταξύ, τα ίδια τα παιδάκια αρχίζουν και νιώθουν ιντερνετικοί stars, με τις όποιες συνέπειες μπορεί να επιφέρει στην πορεία του χρόνου αυτό και η απογοήτευση που θα νιώσουν κάποια στιγμή, όταν δεν θα είναι πλέον ιντερνετικοί stars κι αναρωτιέμαι ποια είναι η θέση και η άποψη των ψυχολόγων.
Αν η τηλεόραση, που είναι περιορισμένης έκτασης και λειτουργεί έστω με υποτυπώδεις κανόνες, αναρωτιέμαι αν το ανεξέλεγκτο youtube, είναι ο πραγματικός Αρμαγεδώνας.
